“Dieren hebben geen stem, maar wel rechten. Wij moeten voor ze spreken.”

Voor Jolanda Boomstra (1953) vormen dieren al haar hele leven een onmisbare rode draad. Al sinds haar jeugd voelt ze een diepe verbondenheid met dieren – groot en klein. De ervaringen die haar toen raakten, groeiden uit tot een levenslange roeping om dieren te helpen, beschermen en een stem geven.  

“Mijn eerste echte vriendschap was met Bella, onze Duitse herdershond,” vertelt Jolanda. "Ze volgde me altijd trouw. Ik was zeven toen Bella en ik geluiden hoorden uit een luchtgat bij mijn vaders bedrijf. Ik ging kijken en vond een piepkleine kitten. Bella snuffelde aan haar en nam het kitten meteen onder haar hoede. We noemden haar Pixie. De liefde tussen die twee deed veel met me. Het wakkerde mijn roeping om voor dieren te zorgen aan.” 

Niet veel later volgde een gebeurtenis die Jolanda's leven definitief veranderde. "Mijn moeder stuurde me naar het slachthuis om pens te halen voor Bella. Toen ik daar aankwam stond er een man met een kalfje. Terwijl ik het kalfje aan het aaien was, schoot hij het voor mijn ogen dood. Ik liet mijn emmer vallen en fietste huilend naar huis. Sinds die dag heb ik nooit meer vlees gegeten en wist ik: ik moet dieren helpen.” 

In de jaren die volgden verzorgde Jolanda meer dan 100 dieren: honden, katten, vogels, egels, schildpadden en vele anderen. Ze richtte een Dierentelefoon op voor vermiste en gevonden dieren in Sassenheim, ving zwerfkatten om ze te laten castreren en steriliseren en deed vrijwilligerswerk voor meerdere dierenwelzijnsorganisaties. Eerst alleen, later samen met haar man – net als zij een groot dierenvriend. 

Toen Jolanda las over beren die decennialang opgesloten zaten in kleine kooien, raakte dat haar diep. “Dertig jaar lang geen vrijheid, geen ruimte om te bewegen, geen gras en geen water om in te baden... Het leed van deze beren greep me bij de keel. Maar ik las ook over succesvolle reddingen: beren die na lange tijd eindelijk hun eerste stappen op gras zetten, voor het eerst een duik namen, konden spelen en genieten. Dat kwam door VIER VOETERS. Ik besloot direct dat ik deze organisatie wilde steunen.” 

Jolanda heeft besloten om VIER VOETERS op te nemen in haar testament. Steeds meer mensen kiezen ervoor om na te laten aan een goed doel.  

“Ik heb geen familie meer en wil dat wat ik achterlaat, iets goeds doet voor dieren. Oók als ik er niet meer ben. Ik vertrouw VIER VOETERS volledig, ik zie hoe ze dieren een waardige toekomst geven. Ik zeg altijd: ‘Dieren hebben geen stem, maar wel rechten. Wij moeten voor ze spreken.’ Ze hebben ons nodig – zeker nu hun leefomgeving steeds meer onder druk staat.” 

Ze vervolgt: “Zonder dieren en natuur zijn wij als mensen armer – geestelijk, emotioneel en letterlijk. Ik kijk terug op mijn leven met een warm hart. Als ik veertig jaar jonger was had ik me meteen bij VIER VOETERS gemeld om mee te helpen. Nu doe ik het op mijn manier: door ze te steunen en hun verhalen te delen. Ik hoop dat mijn verhaal anderen inspireert om óók een verschil te maken.”  

Steeds meer mensen kiezen ervoor om een of meerdere goede doelen op te nemen in hun testament. Het is een prachtige manier om blijvend verschil te maken - ook in de toekomst. Vraag hier direct onze brochure aan over nalaten, of neem vrijblijvend contact op met Barry Jager onze relatiemanager nalatenschappen. Hij vertelt er graag meer over.